De titel van deze documentaire die is opgebouwd uit korte filmportretten is afgeleid van het Javaanse gedicht ‘Tirta Kencana’ dat gedeclameerd wordt bij een graf van een Indonesische oudstrijder. Een jonge generatie Indonesiërs wordt er aan herinnerd dat de onafhankelijkheid van Indonesië met moed is bevochten en niet cadeau is gegeven door Nederland. Een oproep tot strijdbaarheid omdat de dode strijders vanuit de hemel kunnen neerzien op onze handelingen. Een gedicht dat tegelijk Nederland er aan herinnert dat er ook ongeveer 4000 Nederlandse militairen in de Javaanse bodem liggen begraven. Zij sneuvelden voor een oorlog die Nederland verloor.

In Indonesië en Nederland filmden we ongeveer twintig direct betrokkenen van deze dekolonisatieoorlog. Een wisseling van reflecties van mensen die ooit tegenover elkaar stonden. Mevrouw Spoor die nog altijd haar man in Nederland wil begraven. Mevrouw Muljati die vertelt hoe zij haar verdriet om gesneuvelde familieleden moest verbergen om zich niet te verraden aan Nederlandse militairen. Bo Keller die zich als KNIL-officier afvraagt of hij destijds niet op het verkeerde paard heeft gewed.  Wishnuadji die jong en overmoedig al in het begin van de revolutie in Surabaya zijn arm verloor en niet meer kon meestrijden.

Gedeelde herinneringen bewegend tussen heden en verleden en tussen twee naties die nog verder weg van elkaar kwamen te liggen dan ze al lagen.

"Water van goud" is mede tot stand gekomen met een subsidie van het ministerie van VWS programma "erfgoed van de oorlog" (2009)

Eddie Soekardi is een oud TNI-kolonel en woont in Bandung. In de periode 45-49 was hij commandant van het derde regiment, later 14de brigade van de roemruchte Siliwangi Divisie in West Java. Hij heeft een belangrijke rol gespeeld in de gevechten rond Sukabumi en Bandung.
Als hij ons zijn verhaal vertelt is hij 92. Twee emoties hebben de overhand. Het gevoel van trots over de bereikte militaire en revolutionaire successen – hier spreekt een echte soldaat zonder sentimenten – en aan de andere kant: de warme gevoelens voor zijn Hollandse vriendjes en vriendinnetjes van weleer. Beide dromen zijn vervlogen, onbereikbaar en voorgoed voorbij.
[bron: B. Bouwman, Ieder voor zich en de Republiek voor ons allen, 2006]